Sabahın Dördü Şiiri - Tuba Yıldırım Başk ...

Ekmek, şarap, sen ve ben
Birde sabahın dördü .

Bu gece şiir yazmak istiyorum
Ellerimin tarak olduğu saçlarına dokunduğu yarınlarla beraber ,
Gözlerine bakarak şarkı söylemek .
Beni anlayan gözlerinde kaybolmak istiyorum.
Ellerini ellerimde seyrederken sessizce
Beni uyandıran kirpiklerin olsun istiyorum.
Çünkü yeniden senli bir rüyaya başlamak adına.

Her başlangıç bitişe uzaktır nasılsa .
Yeniden başlamak seninle yeniden herşeye .

Özlemek denilen kelime senmişsin meğer
Bunu sen yokken anladım.
Senin yokluğun, varlığının arefesi gibi korkutuyor.
Yine kaybedecekmişim gibi
Varla yok arasında kalmak gibi.

Bana bir kağıt verin bir de kalem
İlham olan gözlerin yeter bana bakan
Çünkü
Derin bir uçuruma düşerken gözlerinde
Belki tutabilir beni elleriyle vicdana gelipte, sevebilir belki benide .

İlham mı peri mi bilmiyorum,
İkisini bir araya getiren kadını seviyorum,
Sonuçlarına katlanarak .

( "Çok iyi cümlelermiş" diyor ya kadın, bilmiyormuş gibi soruyor bir de
"kime bu şiir ? )

Diyorum işte
Yazana değil yazdırana bakacaksın,
Beni şair eden kadın beni düşünüyor mu dersin
Çünkü ben
Beni şair eden kadını düşünmeden duramıyorum,
Ona, şiir denilen sevgiler sunuyorum .
Sence,
O kadın bu şiiri okumuş mudur ?