Saat Yedi: Ayaz Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sabahın yedisi.
Uykusuzluk bastı, ağır bir duman gibi.
Gözlerim sisli.
Ruhum bozuk bir plak misali sana takılıyor;
Hep başa sarıyor,
Hep sensiz.

Sigaram yetmiyor artık.
Kalbimin içinde mezar taşları birikti;
Taştı sessizce, odanın kuytularına.
Her nefes sende durmuş.
Yelkovanı kırık bir saat gibi.

Dışarıda hayat başlıyor.
Bende ise her şeyin bittiği yer.
Güneş doğsa ne çıkar?
İçimdeki bu “yedi” değişmiyor.
Hep aynı ayaz.
Hep aynı uykusuz bekleyiş.