Kimsesizdi her biri…
Uzun kollu, karanlık giysili yalnızlığın
Biri sağında öbürü solunda bekliyordu.
Akıllarında delice bir fikir dolanıyordu:
Başka bir yalnızlığa gittiler.
Birken iki oldular.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Şiiriniz hüzünlü bir esinti bırakıyor okuyanda.
Kutlarım
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta