Rüyadaki Emanet Şiiri - Hilmi Atasever

Sabahında yirmi iki mayısın
Bir sevinç vardı gönlümde, ağırdı yükü
Güneş yeni yükselirken ufuktan
Sanki çağırıyordu beni uzaklardan bir ülkü.
Karşımda beytullah, çöl ortasında
Güneşin altında bir nur belirdi
Aksakallı, pîr-i fânî biriydi
Sessizce karşıma dikili verdi.
Bir şey söylemeden baktı öylece
Bakışında asırların anısı
Gözlerinde umut yolunu gördüm.
Elini uzattı tuttu elimden
Rahatça bir nefes aldı derinden
Avucunda mukaddes bir emanet
Beytullah'ın anahtarın uzatıp
“Bundan sonra görev sende.” dir dedi.
Bir an sustu zaman, çöller buz kesti
Gökyüzü yoluma ışıklar tuttu.
Anahtarı aldığımda elime
Sanki dağlar bindi omuzlarıma.
Bir milletin duasında olmak mı
Bir ümmetin umudun taşımak mı.
Emanetin ağırlığıyla irkildim derin uykudan
Bir rüyaydı belki hayal ötesi
Kulaklarımda yankılandı görev sendedir sesi.
Belki milletimin kaderinde
Yeniden açılacak bir kapının işareti.
Selçuklu'dan Osmanlı'ya
Orta Asya'dan Anadolu'ya uzanan yolda
Alparslan'ın cesareti,
Osman Gazi'nin duası vardır.
Bir çağ kapanırken İstanbul'da
Bir çağ açılmıştır Fatih'in ellerinde.
Ayasofya'nın kubbesinden yükselen ezan sesi
Bir milletin yeniden doğuşunun müjdesi.
Ey Türk milleti!
Tarihin sana verdiği emaneti hatırla
Mazlumun duası
Mahzunun umudusun
Alperen gibi gönüllere dokun
Akıl senin rehberin
Adalet ölçün
İman dayanağın,
İnsanlık ülkün olsun.