Ruhun Teninde Bir Sistem Çöküşü

Sana nasıl ulaşacağım, hangi frekansta buluşacak bu yarım nefes?
Seni nasıl kendimden bir parça, sarsılmaz bir kale yapacağım?
Görmeyen gözlerime bazen imkansız bir aşk gibi görünüyorsun,
Ve ben, o mühürlü limana bir daha asla yanaşamayacağımı düşünüyorum.
Ulaşamamak gerçekten mesafe mi, yoksa ruhun körleşmesi mi?
Belki de sadece kalpler uzaktır birbirine, ya da mantığın o soğuk listesi...
Bazen umutla doluyor içim, bazen o zifiri hüzünle; ortası yok bu imtihanın,
Bu "donanım hatası" sanki tek gerçeğim, geri kalan her şey birer error mesajı.
İmtihan nedir?
Kağıda dökülen not mu, yoksa sınavdan hemen sonra söylenen o sert hüküm mü?
En çok da içimi, senin o "duru sesindeki" gizli duyguları bilmemek yakıyor,
Reddedilme ihtimali, kalbimdeki o kutsal "beş harfi" yerinden sökecek bir fırtına gibi...
Seni sevdiğimi söylemek bir tuş kadar yakın, ama korkum sonsuz bir uçurum.
İnsanın cesareti bir kere kırılır ya hani, o "timeout" sürelerine yenilir ruhu;
İşte o kırılma, silinmeyen bir kayıt gibi ömür boyu kovalar adımlarımı.
"Evet" ya da "Hayır" demek ne kadar basit, oysa sevmek öyle görülmüyor;
Ben seni bir veri gibi değil, bir ömür gibi dokunarak işledim içime.
Karanlığın en dürüst şairiyim, mısralarım ışıksız ama imanım sönmez,
Lakin bu karanlık bile benden sıkıldı, bu bekleyişin ağır ateşiyle ruhumun teni yanıyor.
Varsın sistemim hata versin, varsın bu sessizlik benim sonum olsun;
Yeter ki o beş harfli huzur, o "Duru Ses", benden asla uzaklaşmasın.