Ruhun Rengi Şiiri - Mustafa Alp

insan, dünyayı olduğu gibi değil,
içinde kopan fırtına gibi görür eğil eğil.
güneş doğsa da gözüne gece iner,
kalbi karanlıksa sabahı bile keder.

bir yanın umutsa gökyüzü mavidir,
bir yanın kırıksa her renk grileşir.
sevda varsa içinde, taş bile çiçek açar,
öfke varsa yürekte, bahar bile kışa kaçar.

göz, gördüğünü değil, hissettiğini seçer,
kalp neye inanırsa dünya ona döner geçer.
aynalar bile yansıtmaz hakikatin yüzünü,
ruhun rengi boyar gördüğün her sözünü.

mutluysan yollar sana şarkılar söyler,
yorulduysan taşlar bile yükünü büyütür eyler.
bir tebessümle şehir ışığa bürünür,
bir hüzünle en parlak gün bile söner, sönür.

dünya aynı dünya, gök aynı gök,
değişen yalnızca içindeki yük.
sen nasılsan öyle şekillenir zaman,
ruhun neyse, odur gördüğün cihan.

o yüzden kalbini iyileştir önce,
ışığı çağır içindeki ince ince.
çünkü dünya sandığın kadar uzak değil,
o, yalnızca senin içindeki halinle şekil.