Ruhun Labirenti

Seni anlatmayınca dünya hükmünü yitiriyor
Yazmanın bir anlamı kalmıyor
Ruhum serseri bir serkeşlik içinde
Yitik benliğini arıyor...

Her yolum çıkmaz sokak bir labirent
Kayboluyorum hayatın kıvrımlarında
Ruhum cenderede sıkılmışçasına acı içerisinde
Her hücrem isyan ediyor bana
İçimde ne yapacağımı bilememenin kararsızlığı
Milyonlar içinde anlaşılamamanın yalnızlığı
Sığamıyorum şu fındık içi kadar dünyaya...

Esrik bir melankolinin kıskacındaysam
Ne yaparsam yapayım sana sesimi ulaştıramıyorsam
Gecenin bir saatinde şehrin kuytu köşelerinde
Deli divane dolanıyorsam
Kadehleri ardı sıra devirip yine de sarhoş olamıyorsam
Hepsi senin suçun...

Biliyorum bir yerlerden takip ediyorsun beni
Görmüyorum, duymuyorum ama hissediyorum
Şiirlerim vuruyor, seni içten içe kanatıyor
Gururun, korkuların hakim olmuş ruhuna
Sevgini itiraf edemiyorsun bir türlü
Kendi sessizliğinde kavrularak
Güzel bir sevdanın katili oluyorsun
Kaybeden biz oluyoruz...

©
9 Nisan 2026
08:41