Ey sevdasını yüreğime nakşetmiş,
Söz olup duâ'ma düşen yâr,
Söyle bana,
Daha kaç dua etmeli yokluğun da,
Yalvarışım şükre ne zaman döner...
Gülüşünle İftar Yapar Aç Yüreğim,
Ondandır Âleme İnadım,
Tek Niyet Nimet eder sevdana Oruç Tutuşum
Sevabı Sana Düşsün,
Duaya ben razıyım
Ruhumun Kıblesi,
Kalp Niyet Ettiyse
Napsın Bedenim Secde de…
Ben seni
tuttuğum oruç gibi,
kıldığım namaz gibi,
Kâbem gibi sevdim…
Niyetimi kalbime aldığım ilk anda
adını da yazdım kaderimin kenarına.
Bu sevdanın açlığına razı geldim;
bekledim, sustum, sabrettim.
Her yokluğunu bir imtihan bildim,
her özlemi nefsime tutulan bir oruç gibi yaşadım.
Secdeye varır gibi eğildim sevgine,
başımı değil kalbimi koydum önüne,
Kirletmedim, acele etmedim,
yarım bir duyguya seni layık görmedim.
Her vakit içimden geçtin,
adını anmasam da
duamdan hiç düşmedin...
Kıblem sendin benim;
yönümü sana döndüm her dağılışta.
Herkes dünyaya yüz çevirirken
ben sende duruldum.
Kalabalıklar içinde yalnız kalmayı göze aldım,
yeter ki kalbim
sana yanlış bir adım atmasın diye.
Ben seni
hesapsız, sessiz, gösterişsiz sevdim.
Bir karşılık, bir müjde, bir söz beklemeden.
Sevabını bana yazsın diye değil,
yükünü taşımayı kabul ettiğim için sevdim.
Sevmek buysa eğer;
ben seni
iman eder gibi sevdim...
@dressiz mektuplar...✍️✍️✍️
🇹🇷 Zeynep 🇹🇷
Kayıt Tarihi : 26.12.2025 09:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!