Issızlığımı sevdim tenhalarda,
Sahte ışıklara penceremden geçit yok artık.
Ruhun yorgunluğu zor geçiyor, tabibi az,
Bir uykuya bir yatağa tav olmuyor.
Artık istemiyorum şehrin ışıklarında ayı süzmek,
İstemiyorum bir vadide sisler içinde gezmek.
Sadece bir sükunet istiyorum kalbimde,
Kapılarımı açmak istiyorum bir nebze,
Kalbime dolan nurlu feyizlere.
Bir derviş misali eğilmiş baş ile,
Yetim bir çocuğun ezikliğiyle,
Bir sonbahar yağmuru gibi ağlamak istiyorum.
Sadece O c.c ve ben mecliste...
Kayıt Tarihi : 23.03.2026 23:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!