Ruhum Kafeste Şiiri - Kamile İlbey

Özgürlük dediğin ;
İstediğin yere gidebilmek, nefes almak değildir.
İnsan, düşüncelerinde,hislerinde, yaşamak isteyipde yaşayamadığı herşeyde bir parçasını bırakır. Bu yüzden içinde tuttuğun şeyler boğar seni.
Bir diyarın en güzel şehrinde olsanda, gönlünce yaşayamadıktan sonra nefes almayı özgürlük sayma.
Bende bir fanusun içindeyim bağıra bağıra dile getirsemde hislerimi etrafımdaki herkes sağırdı.
Göstermeye çalıştım ben ölüyorum dedim, hayallerim, hislerim ölüyor.
Benden geriye ruhsuz bir beden kalıyor.
Olmadı bu seferde kör oldu insanlar.
Dipsiz bir kuyudaydım ve kurtulmam için uzatılan ip kısaydı.
Karanlıklar içinde kaldım kimse ışığını paylaşmadı.
Düştüm her yanım yaraydı o el hiç uzatılmadı.
Ağlamak birisine sarılmak istedim, zamanları yoktu.
Zaten vakit bir bana gelince olmazdı.
Herkes koştumda bana gelen yollar kapandı.
Güçlü değildim benimde bir omuza ihtiyacım vardı.
Ne yazıkkı güçlü olmak zorunda bırakıldım.
En çok güvendiğim yerde aldım darbeyi.
En çok sevdiğim öğretti sevgisizliği.
Ömrümü verdiğim emeklerimin nasıl çöp oldugunu gördüm.
Ben her düştüğümde yeter ulan yeter diye ağlayarak kalktım.
Yüreğimi gözyaşımla yıkadım, belki sevgisiz, merhametsiz olmadım.
Ama insanlara olan inancımı, güvenimi kaybettim. Her sözde yalan arar oldum.
Sonra yine bir gece karanlıkta kaldım, o geceyi sabah edemedim.
Sonunda geceye sabaha vardı ama ben aynı ben değildim.
Bu sefer gemileri değil limanıda yaktım.
Eski beni öldürdüm içimde..
Herkes hakettiğini yaşamalıydı öyle yaptım, layık oldukları yere gönderdim.
Beddua yakışmazdı dilime etmedim de.
Allaha havale ettim, kırdığı yerden kırılsınlar isterim.
Velhasıl herkesin canı sağolsun...