Ruhum Fısıltısı Şiiri - Zeynep Saylan

Ruhum Fısıltısı

Geceyi içime giydim,
ay ışığı kırık bir bardak gibi
dudaklarımda kanlar akıyor.

Ruhum,
paslı bir kapı aralığından sızan
eski bir rüzgâr…
adı unutulmuş bir sokağı aklıma gelsin diye
kalbimde dolaştırıyorum.

Susuyorum.
Sessizce
Çünkü kelimeler bazen
boğazıma takılan lakma gibi
Sızlıyor

Siyah kuşlar
Uçsalar gök kararacak,
kalsalar içim yarılacak.

Göğsümde
zamanın çatlamış aynası var,
her baktığımda
başka bir yalnızlığa bakar yüzüm.

Ve ruhum,
kimsenin bilmediği bir dilde
yavaşça fısıldıyor:

İnsan bazen
kendi gölgesinin bile
yabancısıdır.
Ben kendimi tanıyamıyorum

.... ..Zeynep Saylan......