Ruhsuz Kalabalıklar

Çarşı pazar yanar, cüzdanlar delik,
Sabredin dediler, sustuk dinledik,
Çorbaya karışmaz, bir parça kemik,
Her gelen sabahla, dertler katlanır,
Fakirin sırtında, yükler şahlanır.

Ekranın içinde, sahte gülüşler,
Gösteriş uğruna, satılmış düşler,
Gerçeği unuttu, o kör gidişler,
Herkes bir vitrinde, manken misali,
Kalmadı kimsenin, dermanı hali.

Dünyanın çivisi, yerinden çıkmış,
Zalimler mazlumu, ezip de yıkmış,
İnsanlık kan ağlar, vicdanlar bıkmış,
Çıkarlar uğruna, satıldı canlar,
Tarihe kan ile, yazıldı anlar.

Dostluklar menfaat, sözler riyakâr,
Sırtını dönene, hançeri takar,
Kardeşler kardeşe, yan gözle bakar,
Vicdan fukarası, doldu sokaklar,
Çamuru örtmüyor, yağan o karlar.

Çağımız modernmiş, ruhlar ilkeldir,
Cehalet akılları, boğan bir eldir,
Gözleri kör eden, yalan bir seldir,
Silkelen ey insan, aslına uyan!
Kalmadı dünyada, feryadı duyan.

Köşektaş elinden, haber gelmiyor,
Kimse komşusunun, halin bilmiyor,
Akan gözyaşını, kimse silmiyor,
Bereket azaldı, topraklar kıraç,
Herkes birbirinin, sevgisine aç.