Rızkı Veren Hüda 'dır Şiiri - Erdal Balcı 2

Rızkı veren Hüda’dır, kula minnet eylemem dedi ,
Kalkıp el öpmeye gitti…
Ama öyle bir gitti ki,
Sanki el değil makamın gölgesi kutsanacak,
Sanki eğilmek erdem,düz durmak ayıpmış gibi.
Dilinde tevazu,gözlerinde çıkarın ince çizgisi…
Her adımında bir iç çekiş,her iç çekişte bir hesap vardı.
El öperken yüzündeki tebessümü gören,
Sadakat buymuş sanırdı!
Oysa her kıvrımında “gör beni” diye bağıran,küçük bir gösteriş vardı!
Rızkı veren Hüda’dır derdi amma,
Hüda’nın adını, insanın gözündeki parıltıyı yakalamak için;
Bir perde gibi kullanırdı.
Sonra elini çekerken,kalbinde ne minnet, ne mahcubiyet,
Yalnızca iyi oynanmış bir rolün huzuru kalırdı...