Rintçe Veda Şiiri - Engin Topkan

I.
Ecel meyhanesinde can çekilirken o birlikten,
Viran bir kasra döndüm sıyrılıp sahte kimlikten.
"Günahkâr öldü!" deseler, yüz çevirmem o teklik kılan Hak'tan;
Yarın mezarda kemiklerim sızlar, rahmet beklerim salikten.

II.
Hu hey zahit! Satma bize o korku dolu rüyaları,
Sığdıramazsın dar aklına şu uçsuz bucaksız diyarı.
Biz günah denizinde yüzsek de ümidimiz keremidir;
Kurutamaz senin taş kalbin gönlümüzdeki baharı.

III.
Madem tezgâhı sen kurdun ey her şeye hükmeden sultan,
Neden şaşar ki yazdığın kadere şu gafil insan?
Kadehim kırılsa da yolda göğsüm açık yürürüm sana;
Bilirim ki senin lütfundur her karanlığa nur sunan.

IV.
Pazarlık eder gibi cenneti alan o diller utansın,
Köşk peşinde koşup da aşkı unutan kalpler utansın!
Biz hakikati bir damla meydeki sırda gizli bulduk;
Kabukta boğulup özü göremeyen gâfiller utansın.

V.
Mayaya isyanı sen kardın, toprağıma meyli sen verdin,
Sonra da kalkıp önüme binbir barikat, engel gerdin.
Her adımı önceden gören sensin, bu kul neylesin?
Anladım ki sen kulunu cezayla değil, affınla sevdin.

VI.
Dönüp durma başımda ey felek, bitti artık kumarın!
Ne tacına minnetim var ne gözümde kaldı ihtişamın.
Toprak yavaşça sararken şu yorulmuş bedenimi;
Yaratan'ın şefkatidir dermanı bendeki sızlayan canın.

VII.
Söndü nihayet şu yalan dünyanın o aldatan feneri,
Gönül kuşum terk ediyor artık bu daracık çeperi.
Hâlık’ın sinesinden başka sığınak yokmuş bu faniye;
Teslim ettim ulu dosta emanet ettiği o cevheri.

ENGİN TOPKAN(27.07.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 23:13:00