Okunmamış veda mektupları

Sesin var mıydı senin?
Duyabilir miydim bağırsam karanlığına
Suskunluğun bir çığ gibi
Kırık aynalar arasında paramparçayım
Yüzümdeki yabancıyı tanıyamazken
Gölgeme sığınırken
Anlıyorum sensizliği

Duygularımın o isli labirentinde
Kanadı kırık bir kuş gibi çırpınışlarım.
Kaç bahar geçti bu enkazın altından
Saymadım,
sayamadım dökülen yaprakları
Zaman, paslı bir bıçak gibi bileniyor içimde
Hangi sokağa dönsem ucu çıkmaz ve sensiz

Ellerim ceplerimde, içimde boşluk
Adım atarken
Varlığının yokluğuna çarpıyorum her defasında.
Bir liman vardı hani, hiç varılmayan
Gözlerin o limanın sönmüş feneri
Şimdi fırtına dindi
ama ben boğuluyorum .

*

Kalbimin derin sızısında
Kuytu bir acı gibi büyüyor sessizliğin.
Göğüs kafesimde biriken bu isli duman
Seni her hatırladığımda
Beni nefessiz bırakıyor .

Biliyorum,
geri gelmeyecek o giden gemiler
Ve ben bu ıssız rıhtımda,
son randevusunu bekleyen
Bir yolcu gibi kalmışım.
Ayak izlerim silinirken rıhtımın üzerinden
Yalnızlığın o buz kesmiş yağmurunda
Kendi yokluğuma demir atmışım.

Aslında her şey bu kadar işte;
Biraz kırgınlık,
biraz yarım kalmışlık.
Şimdi cebimde
senin hiç bilmediğin o veda mektupları.
Yüreğimde ise sana hiç söyleyemediğim o tek kelime.
Seni sevmek,
karanlıkta yolunu kaybetmekmiş,

*

İnan ki
bu gece seninle güzeldi.
Ben artık gidiyorum,
Kendi içimdeki o derin sessizliğe.
Sana ait ne varsa bende kalsın,
Zaten senden başka kimse anlamadı beni.
Yolun açık olsun,
zaten hep sende bitti,
benim yolum .

Bitti işte...
Perde kapandı,
ışıklar söndü içimde.
Artık ne bir bekleyişim var,
ne de bir efkarım.
Sen bende bir yarasın şimdi,
hiç iyileşmeyecek,
hep yokluğunla büyüyecek.

Elveda biricik sevdam,
Elveda ilk kavgam,
Sıcaklığını özlediğim o ellerine,
Büyüsüne tutulduğum o gözlerine
Elveda .

redfer