Renksizlik Şiiri - Turgut Koçak

RENKSİZLİK

Gözlerinin içi güldü çocukluk oyuncağına/
Bağışla/
Bağışla/
Bağışla dedim/
Yüzümün gölgesini bağışla…

Ay şimdi sarardı/
Yapraklar şimdi döküldü/
Boynunu büktü menekşe/
Bir uykulu öpüşle yanıp tutuştum/
Kaldım esmer bir gecenin rengi içinde…

İndim bahçesine gül bahçeleri dağınık/
Neden aradım tufan ismimle/
İsmini taşa yazar gibi yazarak/
Karıştırdım beş on kitabı/
Gördüm zamanı uyduran biziz/
Zaman ölçüsüz zaman hikaye/
Zaman diye bir şey yok…

Birden daralıyorum sokaklara yayılıyor ünüm/
Sanki kısa ömürlü bir kelebek/
Bir odanın içine hapsolmuş/
Arsız arsız gülümsüyor/
Renksizlik…

Kendini bir gösteriyor/
Bir yitiyor istenç/
Gözlerimi yumuyorum/
Gözlerimi açıp bakıyorum ki/
Lastik topuna ağlayan çocuğum…

Her şey susmuş gibi/
Her şey ufukta batan güneşmiş sanki/
Saat başı kendini hatırlatıyor duvardaki saat…

Hayale batmış karşı bataklıktaki su/
Gizli gizli aşkı sayıklıyor/
Benden daha uykusuz gözler/
Soruyorum/
Bahçe duvarını aşmış kiraza/
Ben mi yalnızım/
Yoksa tanrı benden daha mı yalnız…

Başını kaldırıyor içimdeki ses/
Bakıyor gökyüzündeki ışığı tutan ışığa/
Aman Allah’ım diyor/
Aman Allah’ım/
Gökyüzündeki ışıklar ne kadar da çok…

Bir coğrafya ki teslim alınmış/
Bize muştulanan yalan üstüne yalan/
Zehir topluyoruz hep bir ağızdan…

Ben diyorum ki her şey dağınık/
Kendini rüzgâra sunmuş söğütler/
Aşkla talan olanların/
Bir kulağı evin içinde bir kulağı dışarda/
Perişan mı perişan…

Yeşil yeşil duruyorsun en yeşil yanınla/
Ellerini esirgiyorum/
Uzun bacaklarını/
Sanki saçların biçilmiş çimen kokusu/
İçim içime sığmıyor patladım patlayacağım sanki barutum