Bulut Şiiri - Turgut Koçak

BULUT

Sökülmüştür kar soğuğunun mührü/
Bir ırmağa benziyorum/
Kendini dağıtmış bir ırmağa/
Ayıp ve kalleştir fısıltı/
En iyi arkadaşımsa Hasan El Sabbah…

Durup durup bir tek/
Karanlığa kapanıyor kapı/
Neden neden ah neden
Benim yüzüm/
Bunca yüzün yabancısıdır…

Öfkeliyim/
Öfkem bir kasabadan satın alınmış/
Bilmiyorum konuşmuyorum da/
Dibe vurmuş/
Söz ve bilgi hazinem…

Göz görmeyince gönül katlanır deme/
Katlanmaz atla der/
Derin uçurumlar koyar önüne/
Dokun elime dokun yüzüme/
Seni hatırlasın bedenim…

Hiç ne kadarla sınama aşkı/
Aşk hiç/
Ne kadarla sınanmaz/
Öfke nasıl yüreği terk ederse/
Aşkta terk eder…

Eve evet günah işledim ama iyiydi/
İki de bir harlanıp duran yangınımı düşünme/
Varsın acı çekeyim/
Ben hiç/
Kırgın değilim feleğe…

Yemin ederim ki/
Yemin ederim ki/
Elim ayağım buz kesti/
Yokluğunu/
Ayaza kesmiş bir sokakta kaldığımı düşündüm/
Durdum karanlık bir kapının önünde…
Suça bulaşmış bir fedaiye benzedi elim…

Seçtim seçeceğimi/
Gördüm göreceğimi/
Sonra sonra/
Usulca sonra/
Çektim yüreğimin pimini…

Hevesi alıp yattım koynuma/
Bir afeti yaşadım/
Bir daha da/
Bir daha da/
Susmadı kalbim…

Sararmış ayçiçeği tarlası/
Ne kadar da güneşe benziyor/
Avucumda ateş közünü tutuyorum her hâl…

Sanki bir kucak kıvılcım dökülüyor yüzüme/
Yanıyorum/
İçim dışım kömür havası/
Acayip bir çalım var bende/
Gelip ateşimi söndürüyor ıslak bir bulut…