Reng-i Tevekkül Şiiri - İrem Aslan

Martı çığlığında sustu şu gönlüm,
Kendimi dinleyen bir garip kulum.
Kedersiz, tasasız geçiyor günüm,
Kaderin elinde çizilmiş yolum.

Yaradan ne verdiyse vakit dolmadan,
Yaşarız duraklar bitip solmadan.
Şükürler yükselir murat almadan,
Şerrin arkasında hayrı bulurum.

Özgürlük ne mümkün, yazılmış kader,
Dönüm noktaları ömre yön verir.
Verdiği, vermediği her şey bir değer,
Şükreden yürekte acı erir.

Bazen bir boşluğa düşer de insan,
Hissizleşir ruhun, robotlaşırsın.
Lal olur ağzında dökülen lisan,
Kendi gölgen ile inatlaşırsın.

Keyifsiz bir gün var, beklenen o an,
Gelsin de gidelim bu dar kafesten.
Ölüm ki yepyeni, mutlak bir devran,
Hevesle beklenen son bir nefesten...