Ravza Çakmak: Hayatı, Biyografisi, Eserl ...

Bazen bir vedayı yıllarca içinde taşır,
bazen tek bir cümleyi söyleyemediği için sayfalarca yazar.
Çünkü onun sessizliği, dışarıdan bakıldığında bir suskunluk değil,
içeride büyüyen bir kalabalıktır.

Ve Ravza…
Konuşamadığı her şeyi,
kimse duymasa bile,
şiirlerine fısıldar.

Bazen bir ismi anmaz, ama her dizesinde saklar.
Bazen unutmuş gibi yapar, ama en çok yazarken hatırlar.
Geçip gitmiş anların, yarım kalmış konuşmaların
ve “keşke”lerin yükünü sessizce taşır içinde.

İnsanların kolayca sustuğu yerde o susamaz aslında;
yalnızca sesini başka bir yere bırakır.
Bir deftere, bir boşluğa,
ya da kimsenin okumayacağını sandığı bir sayfaya…

Çünkü bazı duygular anlatılınca eksilir,
bazıları ise ancak yazıldığında tamamlanır.
Ravza, eksilmemek için değil,
tamamlanabilmek için yazar.

Gecenin en sessiz saatlerinde,
herkes kendi hayatına dağılmışken,
o kendi içindeki kalabalıkla baş başa kalır.
Ve o kalabalık,
en çok da kelimelere döküldüğünde susar.

Bir cümleyle başlayıp
kendini sayfalarca anlatırken bulur bazen.
Çünkü onun hikâyesi kısa değildir;
sadece çoğu zaman yarım bırakılmıştır.

Birine söyleyemediği “kal”lar,
içinde büyüyen “git”lerle yer değiştirir zamanla.
Ne tamamen vazgeçebilir,
ne de gerçekten tutabilir.
İşte tam o arada,
en çok yazar.

Kırıldığı yerleri kimseye göstermez belki,
ama o kırıkların izini
her kelimesinde taşır.
Bir bakışta anlaşılmayacak kadar derin,
ama hissedenin içini sızlatacak kadar gerçektir.

Bazen kendini bile yarım bırakır;
çünkü tamamlanmak,
onun için çoğu zaman birine bağlı kalmaktır.
Ve o, en çok da bu yüzden
kendi içinde kalmayı öğrenmiştir.

Sevilmenin neye benzediğini sorguladığı kadar,
gitmenin nasıl bu kadar kolay olduğunu da düşünür.
Ama hiçbir sorunun cevabını
yüksek sesle aramaz.
Cevaplar,
hep satır aralarında kalır.

Ravza’nın dünyasında
her şey biraz geç olur.
Fark etmek geç,
unutmak geç,
iyileşmek daha da geç…
Ama yazmak,
hep tam zamanında gelir.

Kalemi eline aldığı an,
içinde ne varsa yerini bulur.
Sanki o an,
her şey olması gerektiği gibi olur.
Ne fazla, ne eksik.
Sadece olduğu kadar.

Ve belki de bu yüzden,
onun yazdıkları birilerine ulaşsın diye değil,
içinde kaybolmasın diye vardır.
Bir iz bırakmak için değil,
kendi izini kaybetmemek için yazar.

Ravza…
İçinde büyüttüğü her duyguyu,
kendi sessizliğine emanet eden,
ve o sessizliği
şiirle konuşur hâle getiren biridir.

Ve kimse bilmez belki ama—
onun en güzel cümleleri,
en çok sustuğu zamanlarda doğar

Eserleri

-Yuzersif
-Bilmiyorum
-Paris
-Kalmadı
-Kaybolmuşuz
-Düşmek
-Farkında değildim
-Beni anlaman için
-Seni yaşatacağım
-Bende bıraktığın yük
-Seni görünce
-Sessiz mücadele
-Rüya
-Bilemedim
-Korkuyorum
-Gidememek
-Gidiyorum
-Aşk
-Önemsenmek istiyorum
-Her gece
-Anlaşılmak
-Uyanmak istemiyorum
-Sevilmek istiyorum
-Dönüm noktası
-Aramak
-Hala bekliyorum
-Sorular
-So my dearling
-Kayboluş