Hayat işte Zamansız aldı seni benden
Unutmam seni bu can çıkmadan bedenden
Hatıran kaldı bak koca iki seneden
Dün gece seni düşünerek ağladım annem
İki yıl geçti ama sanki yanımdasın
Bayram Geldi Anne Toplandı Evlatların
En Üst Seviyeye Ulaştı Benim Duygularım
Sen Yoksun Yalnız Kaldı Ramazan In
Ellere Bakıp Ta Ağladım Annem
Her Çocuk Annesinin Elini Öpüyor
Dert Bitmez Sıkıntı Bitmez
Bu Dünyada Yüzüm Gülmez
Gözümden Yaşlar Hiç Gitmez
Yoruldum Hayat Çok Yoruldum
Düşenin Dostu Yokmuş Bilemedim
Geldim Mezarının Başına Ağladım Sessiz Sessiz
Şu Yalan Dünyada Ne Yaparım Ben Sensiz
Canımdan Bile Çok Seviyorum Seni Sebepsiz
Bu Bayramda Elini Öpemedim Canım Annem
Nasıl bir illetmişsin bırak yakamızı
Önce annemizi aldın sonra bacımızı
Ne olur koyma içimizde bir sızı
Adın batsın kanser denen illet
Ağlar oldum gece gündüz düşünmekten
Gecenin karanlığında kapandı gözlerim
Evlat özlemiyle geçti günlerin
Unutulmaz senin güzel kalpli yüreğin
Mekanın cennet olsun Mehmet Başpınar
Yoldan gelen geçen seni tanırdı
Sensizlik çok zormuş, bilemedim
‘Hakkını helal et anne’ diyemedim
Doyasıya yüzünü göremedim
Oradan sessizce ‘oğlum’de annem
Babam odasına resmini astı
Bu dünyaya beş evlat getirdin
Besleyip büyüttün bu yaşa getirdin
Bize her zaman saygı sevgi Öğrettin
Hepinizi Öksüz koydun gittin annem
Hepimiz evlendik yuvamızı kurduk
Hastane önünde saatlerce seni bekledim
Senin sağlıklı haberini almak istedim
Beraber güle oynaya çıkmak istedim
Beni Bırakıp gittin geri dön babam
Tek başıma yapa yalnız bırakıp gittin beni
İçimdeki hasret yedi bitirdi beni
Çok özledim anne oğlum demeni
Aramızdan gidişin çok yıprattı beni
Bu bayramda elini öpemedim annem
Çok uğraştım anne ama gülemedim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!