Mevlam, “Ne dilersin kulum! ” deseydi
İnan ki ben yine seni isterdim
Cenneti önüme açıp serseydi
İnan ki ben yine seni isterdim
Daha dün rüyamdın, bugün gerçeksin
Akreple yelkovan arasında kaldım
Senden ayrı acılarla geçiyor zaman
Dağ gibi hasretini taşımaktan yoruldum
Çaresizliğin zirvesinde dolaşıp duruyorum
Ben seni ölesiye seviyorum
Git deme, gidemem kendi yoluma
Takacağım seni bir gün koluma
Nerden geldin kondun gönül dalıma?
Bırakmam kimseye ölsem de seni.
Neşemi hep senden alır, duyarım
Aklımdan çıktığın yok ki
Aklıma geldiğin zaman diyeyim
Seni düşündüğümde de demiyorum
Nasıl derim; zaten düşüncem sen olmuşsun
Bu aşk değilse ne
Dilediğin vakit çıkıp gel bana
Açık kapılarım sana her zaman
Önceden güldüğün gibi gül bana
Açık kapılarım sana her zaman
Ölsem bile seni yine unutmam
Çok uzun zamandır hasret kaldığım
O güzel yüzünü görmeye geldim
Yeter artık acılarla dolduğum
Huzura seninle ermeye geldim
Sen bilmezsen kimse bilmez halimi
Resmine baktıkça hisleniyorum
Gözlerim maziye dalıp gidiyor
Duy sesimi sana sesleniyorum
Anıların beni benden ediyor
Geceden farkı yok sensiz gündüzün
Soldu dalındaki son açan gülüm
Acılarla doldu, ağlıyor gönlüm
Yaşamaktan kolay geliyor ölüm
Sensiz her şeyimi kaybetmişim ben…
Ölsem ne değişir, yine yanmazsın
Sensiz yaşamak bana inan çok zor geliyor
En anlamlı şeyleri anlamsız buluyorum
Her yeni gün doğmadan şu gönlümde ölüyor
Hazan gülleri gibi sararıp soluyorum
Senden sonra gülmedim, darıldım ben neşeye
Dayanılmaz bir hâle geldi hasretin
Her geçen gün aşkınla eriyorum
Bilmiyorsun sevgilim, ben seni
Tahmininden çok,
Daha çok seviyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!