Rafti Şiiri - Alan Adam

Gitti üzgün ve yıkık,
Yar eğreti evine.
Sudan çıkmış bir balık,
Gibi bıraktı yine…

Ağladım, içten içe,
Arkasından o gece.
Yazdı kalem gizlice,
ismini "iki hece"

Ezel ve ebed odur,
Vesveseli kalbimde.
İhyaya kaynak sudur,
Naçarların dilinde…

Anlar mı beni bir gün,
Can bedenden çıkmadan,
Acep eder mi sürgün,
Rüsva edip bakmadan.

Umutsuz bir bekleyiş,
Başladı yeni baştan.
Ruhumdaki eriyiş,
İçimdeki ateşten…

Bu ateş sönmez artık,
Bedenim yok olmadan.
Sevdama tek bir tanık,
Öleceğim, bulmadan .
❣️☀️❣️☀️❣️