Püsküllü Şiiri - Kasım Kobakçı

Püsküllü ceketlerle, inin hele sokağa,
O fiyakalı tavır, köhne çarkı devirir.
Dikilsin tüm topuklar, sağlam basın toprağa,
Bu şatafatlı akın, köhne çarkı devirir.
*
Rengârenk boyalarla, silin karanlıkları,
Mücevher ışıltısı, yırtsın yamalıkları.
Cesur adımlar bozsun bütün dalkavukları,
Dantelli bir yumruk da, köhne çarkı devirir.
*
Altın yaldızlı kolyen, zırh gibi parlıyorsa,
Sürdüğün o allıklar, korkuyu avlıyorsa.
Rüküş diyen ahmaklar, köşede ağlıyorsa,
O sürmeli gözler de, köhne çarkı devirir.
*
Kuşanın takıları, aydınlık yarın için,
Yavan kalmaktan artık, tereddütsüz vazgeçin.
En fiyakalı tarzla, kendinize yol seçin,
Taçlanmış asil başlar, köhne çarkı devirir.
*
Bütün o koca beyler, kenara çekilsinler,
O süslü direnişi, görüp de irkilsinler.
Şatafatın önünde, yerlere serilsinler,
O simli kahkahalar, köhne çarkı devirir.