Plaza Sendromu Şiiri - Engin Topkan

Sabah dokuz akşam / altı cenderem,
Yapay zekâ ölçer, / kaç saniye hamlem!
Performans grafiğim / koda teslimdir,
İnsanlığım bitti, / bir adım simdir!

Mülakatı yapan / kodun ruhu yok,
Raporlara bakar, / sahte söze tok.
Senelik emeği / tek tıkla siler,
Mekanik beyinler / bizi kul diler!

Kısıtlandı fikir, / dar bir şablonla,
Özgün zikir olmaz / otomasyonla.
Kurduğum düşlerim / robota kalır,
Sistem benden çalar, / işten de alır!

Cam binalar içi / robotlaşan ten,
E-posta ağları / zihni tüketen...
Yapay zekâ yazar / son net kararı,
Artık seçemem ben / kârı, zararı!

Evim ofisim oldu, / ağlar sardı anı,
Yapay zekâ çalar / her an zamanı.
Bildirim geliyor / gece yarısı,
Bizleri kopardı / camın hırsı!

Reddediyorum ben / mekanik hırsı,
Etten kemiktenim, / yapaylık tersi!
Hata payım şanım, / kusurla varım,
Kusursuz dünyaya / başkaldırırım!

Gevşetip atarım / sımsıkı bağları,
Durdururum hemen / dönen çarkları!
Ekranı kapattım, / çektim fişini,
Robotlar yapsın bu / plaza işini!

Yapay zekâ duymaz / kalbin sesini,
Makine bilemez / alın terini!
Ben hür işçiyim bak, / hayat özüyüm,
Çarklara dur diyen / insan gözüyüm!

ENGİN TOPKAN (04.08.2026)