Platonik Platolar Şiiri - Muzaffer Akın 2

getto sokakları
ölü bir renge bürünüyor sonbaharda
bir kefen içinde soğuduğunuz
ve şişmeye başladığınız hissi
ahşap evlerin pencerelerine yansıyor

meşgule verecek korkusuyla
her sabah köşesinden geçiyorum
diyagonâl adımlarla en sevdiğim evin
geçiş izni bakışlar ve yüzündeki edayla
güncelleniyorum her sabah

günaydın
geçiyor gözlerinde alt yazı
çok özledim dün sabahtan bu yana

clark
çekmeyi beceremiyorum henüz
günaydın diye
fısıldıyor gözlerim utanıyla
diri tutmaya yetiyor ilk göz teması
kestiik!
diye sesleniyor endişem
kadraj dışına çıktığımda

mektuplar yazıyorum amigdalamda
verebilmek için sabah heyecanımda
haftasonu bir kahveye ne dersin
ciddi biri yoktur umarım hayatında

vesaire
ve benzeri
ve daha bir sürü zırva

akşam çöküyor umutlarıma
tadilatta oluyor perde o sıra
kapkara bir perde camın dudaklarında
sabah olacak yarın yine diyorum
gülümseyecek bir kelebek yanağında

mektubu veremeyeceğim aşikâr
o yazana dek akut utangaçlığıma
seviyor biliyorum seviyorum ben de
ya o düşecek camdan bir sabah
ya ben tırmanıp cama
oradan vuslat çukuruna..

...