Pişman Tövbe Şiiri - Fikret Adımol

Yine kıyısında kayboluyorum
sığamadığım gün yüzünün…

Parlak gecelerden
karanlık sabahlara
ayılamıyorum.

Öyle ya
büyüklerden bir geceyi
iki yudum kahveyle
mümkünü yok kandıramıyorum.

Yine
her halimle paylaşmışım
içime attıklarımı…

Midem dayanamamış bunca bana,
o neyse de
bankalar da el koymuş maaşıma,
nedendir bilmem böyle anlarda
hep babam gelir aklıma…

Yine genzimi esir ettim
günahkar havalara…

Soluğumda cehennem kokusu
aklımda garipçe bir
ölüm korkusu.

Pişmanlığım
tövbelerimi düşündürüyor;
"gece gül dökülürdü başıma
sabah kül mü yağıyor naaşıma?

Yine yaklaşıyor
hınzır saatlerim,
kurtulurum nasılsa kasvetten
müdavim bir bağlama sesi geliyor,
kulağıma hidayetten!