Pire Berber İken Şiiri - Kasım Kobakçı

Pire berber iken bu hamamda,
Deve tellal olup dağdan aşar.
Fare kasap iken o makamda,
Kedi çoban gibi ize koşar.
*
Beşik tıngır mıngır hemen durur,
Kel oğlan aynada kendin bulur,
Sinek vızır vızır göğe vurur,
Minik karınca dar yola şaşar.
*
Bir varmış bir yokmuş evvel zaman,
Az gittim uz gittim halim yaman,
Tozu dumanına kattım o an,
Şaşkın ördek gölde suya taşar.
*
Çuval delik idi yol pek uzak,
Akrepler kurmuştu ona tuzak,
Taştan dev duvarlar bil ki alçak,
Anka kuşu bile orda coşar.
*
Gökten elma düşse bize yetmez,
Cömert kalbim acır hiç de bitmez,
Boş süzgece su koyar su gitmez,
Cansız bostanlarda çiçek açar.
*
Cadı geldi süpürgeye bindi,
O masum tebessüm göğe sindi,
Tüm ormanın derdi bana indi,
Dağlar faresini çöle saçar.
*
Ayı kurda kuşa yemek vermiş,
Kendi aç kalsa da yüzün sermiş,
Tilki bakıp ondan murat dermiş,
Uykusu kaçanlar evden kaçar.
*
Şimdi dersin ki bu masal dursun,
Çocuğa ninni mi okuyorsun?
Sakin ol ve bekle sırrım vursun,
Tekerleme biter sırlar uçar.
*
Yüz güldüren sözden hisse aldım,
Dalga geçer gibi göğe daldım,
Ömrün yarısında böyle kaldım,
Umudum tükenmez içim yaşar.
*
Bu eğlenceyi başta anlasam,
Tüm bu tuhaflıkla bir uzlaşsam,
Şükrü daha erken kucaklasam,
Huzur deniz gibi kalbe akar.