Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Aralık ayının en uzun gecesi,güneş ayla yer değiştirme telaşındayken bi aralık sızıvermişim hayata.Şiire olan tutkum ilkokul yıllarımda başladı.1976 yılında ilk şiirim Barış Koyun Çocukların Adını ile başlayan tutkum hiç sönmedi.Hayata kendi penceremden ve hüzünle karışık umut yüklü trenimle bakıyorum.Hiç pişmanlıklarım olmadı.Çok acı günlerimi bile ilkbaharmış gibi karşılayıp yaşanması gerekiyordu ve yaşandı diye kucaklayarak daha da büyüdüm.Hatalarımı da sevdim,doğrularım da.Ama en çok yaşamı ...



