Perişan Olduk Şiiri - Sadık Kocabaş

PERİŞAN OLDUK
Sorsan gardaş halim, yamandır yaman
Zeki Deden gitti, çöktü bir duman
İki bin yılında, durunca zaman
Ocağımız söndü, dirlik perişan.

Sezai ağabeyin, gönlünde yara
Kemal dersen düşmüş, bitmez bir zara
Sevinç bacım ağlar, bahtımız kara
Gardaş ayrı düşmüş, varlık perişan.

Koca çınar göçtü, kurudu özü
Felek bize dikti, o kanlı gözü
Cennet Anam hasta, gülmüyor yüzü
Hafıza kaybolmuş, bellek perişan.

Kazancın hırsıyla, sardı her yanı
Toprak küstü bize, emmiyor kanı
Gayrı para oldu, insanın canı
Lira boyun bükmüş, pulu perişan.

Eskiden bir vefa, bir hatır vardı
Şimdi hırs bürüdü, dünyayı sardı
Öz gardaş gardaşa, el gibi durdu
Kalemsiz Şair’im, halim perişan.

Dünya dedikleri, koca bir talan,
Konanlar göçüyor, gerisi yalan,
Herkes bir çıkarın, peşinde inan
İnsanlık can çekiş, huyun perişan.