Perişan... Şiiri - Hasan Belek 2

Perişan...

​Beton doldu yeşil dağın arası
Ağaçlar perişan, orman perişan
Kapanmıyor tabiatın yarası
Ceylanlar perişan, harman perişan.

​Gönül gözü kördür, görmez helali
Talan ettiler o eşsiz cemali
Yıkıldı İda’nın beyaz hayali
Pınarlar perişan, derman perişan.

​Mertlik kulesini yıktı namertler
Yüreğe oturdu bitmeyen dertler
Gurbet ele düştü yiğitler, sertler
Yollarımız perişan, kervan perişan.

​Töreyi unuttu asilzade soy
Sessizliğe gömüldü kasaba, köy
Gidenin ardından çalınmıyor toy
Düğünler perişan, meydan perişan.

​Hekimim küsmüş de terk eder yurdu
Adalet mülküne haramiler vurdu
Kuzuyu kaptırdık, kolladık kurdu
Mizanlar perişan, ferman perişan.

​Dokuz boğum boğaz, kelam süzülmez
Hak yoldan sapanın izi izlenmez
Bu büyük yaramız yama gizlemez
İğneler perişan, urgan perişan.

​Kul Hasan söyler de kimler işitir?
Vicdan dediğin o kutlu eşittir
Geçmişten geleceğe bir teşriştir
Nesiller perişan, devran perişan...

Hasan Belek
Akçay