Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

Sevince mi Kaybeder İnsan?

Keşke sevmeseydim seni. Acımazdı böylesine akşamlar. Gözlerim kalbimle beklemezdi seni gelirsin diye. Evimin köşelerini senin için hazırlamazdım. Şeker koymazdım sabahlarıma. Yüreğim benle yanmazdı beraber sıkılmazdık gelmediğine.

Sevmem kötü oldu be güzelim. İşte bundan sonra başladı hıçkırıklarım, yalnızlıktan korkularım. Sen olmadın ya ne zamandır duvarlarım çiçek açmadı. Issız, olanca karanlığında içim dışım.

Hani uzaklara bile gitsen arayacaktın
Kalbim kırıldı billahi çook küstüm sana
İki elin kanda olsa bile soracaktın
Kalbim kırıldı billahi çook küstüm sana

Gidecektin madem neden sevdin beni

Bu kadar elemden sonra güneş de doğarmış
Hüznün kederin üstünü bir kalemde çizdik
Senelerce kıştan sonra bahar da yağarmış
Yakamozlarla bütün gece dans eden bizdik

Yıldızlar yağdı üzerimize kucak kucak

Alan koduyla üç yüz otuz iki
Trafikte plakası kırk iki
Temizler havayı güneşle bitki
Doğanın hazır tuzusun sen Konya

Kutsal Tasvir'den gelmiş adın İkon

Çıkıp gel demiştin sadece sen gel
Sabahtan güneşler sensiz açmadan
Sadece sen sev gezsin gizli bir el
Kuşlar yuvasına bir bir uçmadan

Aşklar yaksın biz içinden bakalım

Minik elleri şiir yazar.
Yeşil gözleri ışıl ışıl bakar.
Saçlarına kurdeleler takar.
Kızım benim, kuzum benim.

Bilirim beni çok sever.

Kumru dedin geldi işte
Elimden su içmeye
Susamış kana kana içti
Anlatayım dedi en güzel masalımı
Dinle beni.. bir kumru varmış
Uzaklarda çok uzaklarda

Korkma gel deniz be seninle bu gece yıldızlara bakıp içelim.
Korkma bırakmam seni yalnız.
Sabahlayalım de sabahlarım gözümü kırpmam.
Ağlayalım de gözlerim kan çanağı zaten.
Dalgalanalım de zaten başım duman.
Sen sadece kıyını aç bana.

kalp susar acısını söylemez yine
sendeki de öyle değil mi
sen de suskunsun ne zamandır
telefon ediyorum cevap yok
sesindeki acıyı dinlemek ister bu gönlüm
pişmanlığımızı yazıya dökmek

Uzun süre telefonda konuştu kadın.Nedense hep gülüyordu onun sözlerine. Telefonu istemeyerek kapattı otobüsten inecekti. Vapurla gidiyordu akşamları eve. İskeleye yaklaşırken elleri yine onu aradı telefonda. "Aklım sende kalmış" dedi. "Alabilir miyim? "

"Alamazsın" dedi. Aklımı başımdan aldın. Akıl mı bıraktın bende." "Bende kalsın." Güldü yine kadın. Sen dedi adam "Cenneti yaşatıyorsun her saniye.. Yaşarken adama..". Aklını da alamadı kadın.
Sözler takılı kaldı telefonda... vapurda... iskelede...