Perdenin ardındaki Ayna Şiiri - Ali Sinkay

Gönül hırkasını giydim, yola düştüm bu gece,
Mekân dediğin bir perde, yırtıp geçtim bu gece.
Toprak ağır bir uykuydu, uyandım ki can mülkü,
Aşkı Burak eyledim de göğe uçtum bu gece.

Ne doğu kaldı ne batı, ne önümde bir eşik,
Nurdan bir derya gördüm, her zerre onunla ışık.
Sordum: “Yol nereye gider?” dediler: “Kendi içine,”
Katreydim, umman olup kendimden taştım bu gece.

Sidre’de durdu Cebrâil, dedi: “Yanar kanadım,”
Sessizliğe büründüm, kalmadı bir feryadım.
Söz bitti, harf tükendi, isim düştü dilden de,
Ruhumu bir aynada “O”na sundum bu gece.

Gördüğüm ne hayaldir ne rüyanın bir ucu,
Varlığımın zerresi bildi asıl borcu.
Döndüm dünya yüzüne, tenim bir emanetmiş,
Cevheri gönlümde bulup, bende buldum bu gece.

Ali Sinkay
Miraç, 2026