Penceremin içinden sana Şiiri - Başak Kaya

Sana penceremden etime saplanan güneşten başka ne lazım sevgilim.
Bak,
sabah dediğin şey aslında sensin.
Perdeyi araladığımda içeri dolan ışık değil yalnızca,
tenime doğru yürüyen bir çağrı,
damarlarımın kapısını çalan bir yangın.
Güneş derimi delip geçerken
sanki sen omuzlarımdan tutup beni hayata çeviriyorsun.
Işık kemiklerime kadar iniyor,
tıpkı adının içime yerleşmesi gibi.
Bir kadın sevdi mi,
sevdiği adamı sadece kalbinde taşımaz
iliğinde taşır,
kanının ritmine bağlar.
Sana penceremden etime saplanan güneşten başka ne lazım.
O pencere
benim sana açılan yanım.
Kırılgan ama geri çekilmeyen.
Dışarıdaki dünya ne kadar hoyratsa
içeride sen o kadar kesin, o kadar gerçek.
Güneş tenime saplanırken
benim içimde sen çoğalıyorsun.
Boynumun kıvrımında bir sıcaklık,
belimde ağırlaşan bir arzu,
göğsümde kabaran bir dalga.
Ben seni uslu bir sevgiyle sevmedim.
Bir sabah gibi değil,
öğle vakti gibi sevdim.
Gölgeleri kısaltan,
kaçacak yer bırakmayan bir parlaklıkla.
Bazen düşünüyorum
güneş mi beni ısıtıyor
yoksa sen mi içimde doğuyorsun her gün yeniden.
Yönüm sana dönük sen kıblemsin artık.
Adın dudaklarımda susuz bir dua.
Ellerin değmese bile
hayalin derimi titreten bir rüzgâr.
Sana başka ne lazım sevgilim.
Ben sana sabahımı verdim.
En savunmasız hâlimi.
Uykuyla gerçek arasındaki o çıplak anı.
Saçlarım dağınıkken, kalbim kor halindeyken
ışığın altında saklanmadan duruşumu.
Güneş etime saplanıyor evet,
ama sen ruhuma saplandın.
Ve senden sonra
hiçbir karanlık tam karanlık olamadı.
Şimdi söyle,
ben sana içimde büyüyen bu gökyüzünü açmışken,
tenimi ışıkla mühürlemişken,
adını nabzıma yazmışken
sana penceremden etime saplanan güneşten başka
gerçekten
ne lazım.