Parıltı Şiiri - Kasım Kobakçı

Hâlâ taptaze, bir ışık sızıyor.
Bilinmez ufuklar şurada, önümde.
bir sesimiz var, doğuyor boşluktan.
Aklın parlak şavkı, vuruyor tepeden.
Ruhum dinlemez, akar bir selden.
Hangi hayalse, tutunurlar o ipten.
Artar, var olur, gelir o varlık.
Sezmek, mucizeye gebe şu an.
Susmayı bıraktım, lüzumu yok.
Sebebi yok, sönük kalmasın rengi.
*
Tekrar ve tekrar, coşku taşıyor.
Görünmez perde, zihinde, her yerde.
Sözümüz var, akıyor yukarıdan.
Fikrin keskin ucu, değeri derinden.
Zihni durduramaz, iter o güçten.
Neyi düşledimse, getirirler gökten.
Büyür, devleşir, sarar o bolluk.
Görmek, sonsuzluğa namzet her yön.
Durmayı unuttum, mani yok.
Manası yok, yarım kalmasın ezgi.
*
An be an, durmadan heves pişiyor.
Aşılmaz dağlar, ovada, düzde.
Yelimiz var, esiyor inceden.
Sözün gür sesi, çınlar içinden.
Kalbi yormaz, besler o özden.
Neyi yazdımsa, okurlar o izden.
Çoğalır, kök salar, kuşatır o çokluk.
Duymak, hakikate delil her tan.
Korkmayı sildim, endişe yok.
Lüzumu yok, mat olmasın parıltı.