Parasız bir mecnun Şiiri - Ahmet Avcı 2

Ahmet Avcı 2
4

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Parasız bir mecnun

Parasız Bir Mecnun

Parasız bir Mecnun.
Mecnun der ki: "Bunlar Malperest.
İnsanları bir köle yapmış bir köpek.
Parayı buldu da ne yaptın?
Kimseler inanmaz ki sen yapamadın.
Ama Mecnun der ki yaptı."

Kuşlar, dağlar bir kere olsun "evet" demez ki.
"Bu kimseye tapmam" der, ama kendisi tapar.
Gözler şahit oldu, yalan söylemedi ki.
Bilmez kuşlar yollar, ama bu gözler bilir.
İnsanlar neden Malperest yapar, der.
Ama cevabını iyi bilir.

Parasız Mecnun, paralı köpek.
Sen putuna tap, ben çöle dönek.
Bu yollar şahidim olsun.
Para bir köpektir.

Sorusuz bir misal,
Sorgusuz bir köle,
Bağlasız bir saz.

Saz der ki: "O beni çalmadı."
Üzgün bir kuş geldi ki,
Sen onu mutlu edemedin ki.
Gelsin bir kuş da,
Uçsun özgürlerce, hem de.
Hem de nasıl uçsun?

Kıymet bilmeyen bir dünya varmış da,
Sen onu duymamışsın.

Saz der ki: "Sesim oldu, bir inlet burayı."
Tezgâhta bir hüzün öldü.
Bir kuş göç etti.
Bir dünya kaybolup gitti.
Dağlar belki arkasını dönüp ağlıyor.
Belki dünya onu duymuyor.

Ahmet Avcı 2
Kayıt Tarihi : 1.06.2026 21:03:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Şiirin Hikayesi Mecnun var. Bildiğin Mecnun. Çölde yaşayan, Leyla'ya deli olan Mecnun. Ama bu Mecnun'un bir farkı var: Parasız. Bir gün Mecnun, çölde yürürken şehre iniyor. Ve görüyor ki insanlar paraya tapıyor. Kimse sevda bilmiyor, kimse gönül bilmiyor. Herkes "kaç paran var?" diye bakıyor birbirine. Mecnun diyor ki: "Bunlar Malperest." Yani mala tapanlar. Sonra görüyor ki bu Malperestler, parası olanı efendi, parası olmayanı köle yapmış. Hatta Mecnun'a diyorlar: "Sen ne yaptın hayatında? Hiçbir şey yapamadın." Mecnun diyor: "Yaptım." Ama kimse inanmıyor. Çünkü parayla ölçülen bir dünyada parasız bir adamın yaptığı hiçbir şeyin değeri yok. Mecnun bakıyor etrafına. Kuşlara soruyor, dağlara soruyor. Onlar bile "evet" demiyor. Yani kimse Mecnun'u onaylamıyor. Ama Mecnun biliyor ki doğru olanı yapıyor. Sonra Mecnun anlıyor ki: Bu Malperestler aslında kendileri de köle. Paraya tapıyorlar ama farkında değiller. "Ben kimseye tapmam" diyorlar ama paraya tapıyorlar. Mecnun'un gözleri var. O gözler her şeyi gördü. Yalan söylemedi hiç. Kuşlar yolu bilir ama Mecnun'un gözleri insanın ne hale geldiğini biliyor. Sonra Mecnun diyor ki: "Parasız Mecnun, paralı köpek. Sen putuna tap, ben çöle dönek." Ve ekliyor: "Para bir köpektir." Sonra Mecnun eline sazını alıyor. Ama sazı çalamıyor. Çünkü sazın telleri bağlı değil. Bağlasız saz susar. Saz diyor ki Mecnun'a: "Sen beni çalmadın ki." Mecnun bakıyor ki bir kuş gelmiş, üzgün. Mecnun o kuşu mutlu edemiyor. Parası yok, ne versin? Sonra diyor ki: "Keşke bir kuş gelse, özgürce uçsa." Ama gelmiyor. Mecnun anlıyor ki dünya kıymet bilmiyor. Ve Mecnun bunu fark etmiş ama belki çok geç. Saz sonunda konuşuyor: "Sesim oldu, bir inlet burayı." Yani Mecnun çalamasa da, saz Mecnun'un sesi oluyor. İnliyor saz. Ve şiirin sonunda: · Tezgahta bir hüzün ölüyor (hüzün bile dayanamıyor) · Bir kuş göç ediyor (özgürlük gidiyor) · Bir dünya kaybolup gidiyor (parasız, tapınmayan bir dünya artık yok) Dağlar belki ağlıyor. Ama dünya duymuyor. Çünkü dünya sağır paraya.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!