Bu evreni evim yapmaktı
Senin yüzüne bakarak okuduğum şiirlerin amacı
Akvaryumları ictim de geldim,
Suları yüzdüm de geldim,
Bazı bir süs,bazı bir varyum içi kovuk oldum
Fakat bunları süzgeçsiz
Ve omuzlarımdan bir damla su süzülmesin diye uğraşarak
Bir deyişle öldüm de geldim.
Bir apandizmin umutlarında, en sıcak sancılarında tasvir edilen
Şu güzel bacaklı güneş,
Ha patladı ha patlayacak !
Doğarken sevdim de
Patlayınca mı bırakacağım?
Bir dal tomurcuk verirken gördüm
Sararırken mi kör olacağım
Allahvâri yalnızlığı parantez içlerinden öğrenen bir çocuk
Karnına inen kenefle büyür
Fırtınalı havalarda üzerine düşen dallarla büyür
(VE PARANTEZ İÇİNDE PARANTEZ)
Bir cingenenin yırtık gülünde
Bir aşkın dikeninde öldürür sevdiğini
BU ÇOCUK Kİ PARANTEİZMin kurbanı
Doğurur elbet sevgisini tekrar
Derken bu parantezleri bile açmak istiyor.
Bu yetişkin çocuk
Ah benim suratıma sıfatıma esen Milenyumî rüzgarım !
Ah benim ıslak peçeteyle sildiğim yüzüm, suratım!
Ah benim hiç kapanmayacak parantezim
Ne diye açtım seni ?
Kapanmayacagini bilerek içindekinin,,,
Ben bunu sadece senin için açmadım
Bir insan yanı kadri kıymeti bilinmeyen inşa oğlu için
Bir barış yanı kadri kıymeti bilinen mehmetoglu için
Bir parantez suçu için
Üstümde şiir aransın
Silah çıkmasından iyidir !
Ve ben diyorum ki
"Buluşuruz elbet,şu ekber-i parantez içinde bir gün
Ve diyorum ki
"Sen kapat ! "
Devriye geziyor içimde su mevsim
Bir beyaz kış vakti yüzümde bahar aranıyor
Eski bir kovboy tabelasında yazılan "Wanted" olmaya and içmiş
Bir şapkalı ,
Kırmızı bültenler geziyor içimde
Ve buna bazıları aşk diyor
Ve ben diyorum ki
"( )"
Barışcan Balcı
Kayıt Tarihi : 6.1.2026 20:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Parantez metaforu, bastırılmış kimlik olarak çıkmış yorumladığım kadarıyla.. Çocuklukta açılan ama yetişkinlikte kapanamayan bir boşluk. O yüzden bu metinde büyümek; iyileşmek değil, taşımayı öğrenmektir.
Yarım kalmış bir hayatı, travmalı bir çocukluğun yetişkin bedende dolaşmasını, aşkın hem umut hem yara olmasını, sevgiyi açıp kapatamayan bir ruh hâlini, kendini ifade etmeye çalışırken bile parçalanan bir benliği döküyor satırların.
Bir insanın içindeki parantezi kapatamama hâlini ne güzel kurgulamışsın.
Hayat, kapatamadığın bir parantezdir; içindekiler sustukça sen büyürsün.. büyürken ölmeyenlerden olmak temennimle..
Kalemin daim olsun Barışcan..
TÜM YORUMLAR (1)