Paradigma Şiiri - Müyesser Doğan

Ölen çocuklardan daha çok.
Sürdüm hayatın pradigmalarını.
Tanrı,
Onların yaşından alıp,
Ruhsatını Kime vermiş olabilir ömrün
Utanç mı duymalıyız?
Yoksa sevinç mı?
Kalbimin arızalı ve ayarsız bir yanın da.
Mahçup gülümsemeler saklıyorum,
Sırf bu sebebten.
Hani kimi zaman,
Tebessüm etmekten bile utanır ya insan.
Hani başkasının yarasına bıçak değmesin diye.
Ölen çocuklardan, daha çok,
Sürdüm bu hayatın paradigmalarını.
Biçtiğini hüzünden Sarasın da hüzün
İşte
Terketmiyor hiçbirimizi. .