Papatya Şiiri - Yasin Müslim

Bir ismini unuttum, bir sesini—

Ama yokluğun hâlâ ezberimde,

Gecenin içinden bakınca sana,

Yıldızlar bile daha uzak şimdi.

Zamanı katladım, içine seni sakladım,

Gözlerim seni arıyor olmayan sokaklarda.

Gelsen, ne kadar değiştiğimi görür müsün?

Yoksa sen de bensiz bir hâlde kayboldun mu?

Aynı rüzgâr esmiyor artık,

Aynı şarkı içimi yakmıyor belki,

Ama sen…

Hâlâ en söylenmemiş cümle gibisin.

*Ne gözüne bakabildim, ne ruhuna,*

*Sadece sevdim seni sonsuzlukta.*

Gelmeyecek olanlar için dua edilmezmiş,

Ben sana susarak dua ettim.

Ve her susuşumda,

Daha çok seni anlattım kendime.

*—Papatya, hiç solmayan bir hatıra gibi…*