Panik atak Şiiri - Gece Gözlü

PANİK ATAK

Bir gece ansızın çöktün üzerime, adı konmamış bir korku gibi... Ne kapıyı çaldın, ne de izin istedin kalbimden. Birdenbire büyüdü içimde sessizlik, ve ben kendi nefesime yabancı kaldım.

Göğsümde çırpınan kuş, kaçmak istiyordu sanki kendinden. Oysa insan, en çok kendi kalbinden kaçarken yorulurmuş.
Sonra seni düşündüm... Adını anınca duruldu biraz fırtına. Kimi insanlar vardır; bir ömre sığmayan huzuru, tek bir bakışa sığdırırlar.

Panik atak değildi belki de beni yıkan... Sensizliğin ansızın bastıran gölgesiydi.
aşk da bazen bir korkudur; kaybetmekten, eksilmekten, bir daha aynı gözlerde yuva bulamamaktan korkmak...

insan ölümden değil, sevdiğinin yokluğunda yaşamaktan ürkermiş.
Bazen bir kapının sesi, bazen sebepsiz bir sessizlik... İnsan, en derin yarasını en masum anlarda hatırlarmış.
Gece uzadıkça, duvarlar üzerime yürüdü. Saatin akrebi, sanki kalbime saplanan bir hançer oldu. Her tik tak, "sensizsin" diye yankılandı içimde.

Oysa sen, bir zamanlar korkularımı susturan duaydın. Şimdi adın bile, yarım kalmış bir cümlenin en acı kelimesi gibi düşüyor dilime.
Kim derdi ki, bir insan hem ilacın hem hastalığın olabilirmiş... Ben sana sığındıkça iyileştim, senden uzaklaştıkça kendi içimde kayboldum.

Panik atak bazen bedenin değil, kalbin attığı sessiz çığlıkmış. Yani en büyük nefes darlığı, ciğerlerde değil; sevdiğine kavuşamayan bir yüreğin içinde yaşanırmış.

eğer bir gün yeniden gözlerine bakabilirsem, belki dünya yine döner, belki gökyüzü yeniden mavi olur. Ama bakamazsam...
Ben ömrümün sonuna kadar, her çarpan kalp atışında adını duyacağım.

bir gün... Kalbim artık sessiz atmayı öğrendiğinde, herkes "iyileşti" sanacak.
Oysa kimse bilmeyecek; ben yalnızca acımı gülüşlerimin arkasına gömmeyi öğrendim.

Çoğu vedalar, bir ömrün en ağır hastalığıdır. Ne zamanı vardır ilacının, ne de unutulmanın.
Sen gittin... Ben ise senden sonra kendi içimde enkaz kaldıran yalnız bir şehre dönüştüm.

Şimdi biri bana "En çok neden korkarsın?" diye sorsa, ölümü söylemem.
Ben... Bir daha hiçbir gözde kendime ait bir yuva bulamamaktan korkarım.

işte bu yüzden, göğsüme ansızın çöken her sancıda doktorlar panik atak yazar, şairler ise tek bir cümle kurar:
"İnsan bazen hastalığıyla değil, yarım kalan aşkıyla nefessiz kalır."