Özür Dilerim Anne Şiiri - Güven Tekin

​Özür dilerim anne, yine sustum kaldım,
Kendi içimde binlerce hayale daldım.
Sanki bir kuyunun en dibine salındım,
Çıkmaya dermanım, mecalim yok be anne.

​Ben hâlâ o küçük, o yaralı çocuk,
Omuzlarımda hayat, sırtımda bir gocuk.
Yollar engebeli, yollar hep büklüm büçük,
Dizlerim tutmuyor, halim yok be anne.

​Karanlık bir köşeye çekildim sessizce,
Ağlıyorum gizli, vakit el ayak çekince.
Sancılar saplanıyor kalbe ince ince,
Anlatacak tek bir kelimem yok be anne.

​Yorgunum, öyle bir yorgunluk ki bu sızı,
Sanki donduruyor içimdeki yazı.
Gülüşüm dursa da çehremde bazı bazı,
Ruhumun artık tadı yok be anne.

​Kimseye diyemedim içimdeki derdi,
Sustukça bu hüzün üstüme serildi.
Sanki ömrümün defteri çoktan dürüldü,
Aydınlık bir istikbalim yok be anne.

​Senin o sıcak elin, o şefkatli sesin,
Şimdi uzaklarda, bilmem ki neredesin?
Bu dünya dar geliyor, bitmiyor hevesin,
Senden başka sığınacak yerim yok be anne.

​Başımı koyacak bir omuz ararım da,
Bulamam kimseyi bu gönül zarımda.
Savruldum bir ömür hayat rüzgarında,
Tutunacak sağlam bir dalım yok be anne.

​Affet, dik duramadım bu hayat karşısında,
Boğuldum kederin en derin çarşısında.
Bir sızı var tam da göğsümün ortasında,
İlacı olacak bir şifam yok be anne.

​Sana anlatamadım, kıyamadım sana,
Derdime yanarsın, sızlarsın diye bana.
Bu ağır yükle sığamadım dünyaya, yana yana,
Kül oldum, yanacak canım yok be anne.

​Gözyaşım damlıyor kağıdın beyazına,
Hasretim baharın o güneşli nazına.
Kaderim benzemiş kışın en ayazına,
Isınacak bir ocağım yok be anne.

​Hani derdin ya "Geçer her şey sabret,"
Sabır taşım çatladı, bende yok takat.
Görsen bu halimi dersin "Bu ne halet?"
Kendimi bilecek halim yok be anne.

​Zaman akıp gidiyor, ben yerimde saydım,
Güneş doğsa bile ben hep akşamdaydım.
Keşke yine senin dizinde uyusaydım,
Uykusuz gecelere sonum yok be anne.

​Yorgunluk çöktü bir kez, kalkmak ne mümkün,
Altında ezildim her bir geçen günün.
Bitmek bilmiyor çilesi bu düğümün,
Çözecek bir parmak ucum yok be anne.

​Karanlık dediysem, korkma sakın sen,
Yalnızlık dostum oldu, ben vazgeçmişken.
Gönül yorgun düştü hayatı severken,
Eski neşem, eski sesim yok be anne.

​Özür dilerim anne, geçmedi bu yaram,
Dünya ile aramda bitmedi bu kavgam.
Sana kavuşana dek sürer bu davam,
Senden özge bir muradım yok be anne.