Bazı hikayeler vardır; kahramanı hep sahnenin gerisindedir ama ışığı herkesi aydınlatır. Bazen insan o hikayenin, elleri nasırlı ama kalbi pamuktan olan o gizli öznesi olur. Uzun kışlar boyu hem dışarıdaki fırtınayla çarpışır hem de içerideki ateşi harlı tutar. Tek bir fidanın boy vermesi, hayata kök salması için kendi toprağından eksilttir ama hiç şikayet etmez.Şimdi saat, sukutun vaktini vuruyor. Kalabalıkların içinde sessizce yürümeyi, yükünü belli etmeden taşımayı seven bu ruh, artık özüne dönmek ister. Arkasına bıraktığı boşlukta, sadece içten bir tebessüm ve "sorumluluklarını fazlasıyla yüklenmiş vazifesini yerine getirmiş birey" hissi kalsın ister.Gidilen yer uzak değil, sadece kendine ve özüne biraz daha yakın...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta