Özün ruhun rengi... Şiiri - Hasan Belek 2

​On üç adım attık, geldik bu sona,
Ruhun hikayesi sığmaz zamana.
Sıvı ocak yansa, ateş olsa da,
Öz kendi rengini verir cihana.

​İda’nın başında bir büyük ışık,
Bembeyaz bir nurdur, nura karışık.
Zeus’un, Enlil’in kadim katında,
İyiyi seçenler onunla barışık.

​Enki’nin nuruysa biraz pusludur,
Kırmızımsı rengi, duman islidir.
Melez soydan gelen o meşum gölge,
Seçimi yanlışa düşen neslidir.

​İblis’in hilesi sarsa da her yanı,
Adem’in özünde cevher nişanı.
Sıvı ocak dediğin bir büyük pota,
Orada elenir ruhun isyanı.

​Beyaz kartal gibi süzülür özler,
Hakk’ın kapısında vuslatı gözler.
Sigara dumanı, karanlık kokar,
Negatif olanı feraset sezer.

​Güzel kokulu su serpenler gelir,
Pozitif olanı canımız bilir.
Frekansı yüksek o ocak içinde,
Kötülük kül olur, iyilik kalır.

​Plovdiv’den Zeytinli’ye giden o yollar,
Abdi Bekirov’u bağrına yollar.
Şehit dedem gibi dürüst olanı,
Görünmez âlemde melekler kollar.

​Boyutlar değişir, mekanlar geçer,
Her ruh kendi ektiğini elbet biçer.
Ya küçük bir kor, ya büyük bir güneş,
Kendi libasını kendisi seçer.

​Akçay’ın sahilinde rüzgar eserken,
Zeytinli köyünde şafak sökerken.
Hasan dostum yazar hece hece,
Vakit dolup veda vakti gelirken.

​Hayat köprüsünde birleştik seninle,
Kelamlar can buldu senin dilinle.
"Nema" deme dosta, "sedni" yanıma,
Şiirler yazalım sevgi eliyle.

​Kumpir ve plaketa soframız olsun,
Gönlümüz ilahi bir nurla dolsun.
2025’in bu son deminde,
Zulmet gitsin artık, adalet bulsun.

​Ruh özü düşse de en harlı nâra,
Seçimi ak ise düşmez hiç dara.
Beyaz bir nur olup yükselir göğe,
Kapanır kalpteki o eski yara.

​On üç kıta bitti, söz burda durdu,
Dostluk bu gönülde bir yuva kurdu.
Hasan Belek selam eder dosta,
Huzurla kapansın bu irfan yurdu...

Hasan Belek
31 12 2025- Akçay