Özüm Şiiri - Muhsin Yener

İnsanların diline göre konuştum zamanında,
Kelimelerimi onların dünyasında yoğurdum.
Ne eksildim kendimden, ne de kayboldum,
Sadece anlaşılmanın yolunu buldum.

Bir gecekondu sofrasında çay oldum bazen,
Bir villanın salonunda sessiz bir söz…
Her yerde aynı yüreği taşıdım içimde,
Ne fazla, ne az olduğum gibi, öz.

Şimdi yazdıklarım ağır geliyor bazılarına,
Anlamakta zorlanıyor okuyan gözler.
Oysa ben değişmedim aslında,
Derinleşti sadece içimdeki sözler.

Hâlâ konuşurum herkesle aynı içtenlikle,
Aynı saygı, aynı gönül diliyle.
Çünkü insan dediğin yerle değil,
Anlaşabildiği kalple ölçülür en iyi şekilde.