Seni özlemek Şiiri - Mustafa Çeker

Gözlerin değerdi gözlerime bakınca
Senin nefesin dokunurdu yanağıma,
Uzaklarda bir şehirde sen uyurken.
Dudakların izini taşırdı tenimde
Rüzgâr bile kıskanırdı o sıcaklığı,
Şimdi her gece aynı rüyada boğuluyorum,
Sen yoksun ama göğsümde ağırlığın var.
Parmaklarım yastığa gömülüyor çaresiz,
Sanki senin saçlarını okşuyormuş gibi…
Ama avuçlarım boş, sadece soğuk kalıyor.
Özlem bu işte,
bir bıçak gibi değil,
yavaş yavaş içimi oyuyor.
Her sabah uyandığımda
bir yanım eksik uyanıyorum
Kahvemi içiyorum, senin sevdiğin gibi şekersiz,
ama tadı yok.
Sokaklarda yürüyorum,
her köşe başı senin adınla çarpıyor yüzüme.
Bir çift göz görüyorum kalabalıkta,
yanlışlıkla “o” diyorum içimden,
sonra yine aynı boşluk…
aynı sessiz çığlık.
Zaman durmuyor,
ama ben duruyorum.
Saatler geçiyor, takvim yaprakları düşüyor,
ben hâlâ o son sarılmanın kokusundayım.
Giysilerinde bile kaldı senden bir parça,
yıkamıyorum,
çünkü yıkarsam seni de kaybederim gibi geliyor.
Bazen gecenin en derin yerinde
adını söylüyorum yüksek sesle,
duvarlar yutuyor sesimi.
Sonra ağlıyorum sessizce,
gözlerimden akan yaşlar bile
senin adını taşıyor.
Mesafeler yalan söylüyor aslında,
sen benden kilometrelerce uzaktasın
ama ruhumun içinde
sanki yanı başımdaymışsın gibi yakıyorsun.
Özlemek bu kadar yakıcı olunca,
yanmak bile güzel geliyor.
Bir gün döneceksin biliyorum,
o zaman nefesin boynuma değecek yine.
Gözlerime bakacaksın,
ve o an anlayacaksın:
Ben bu kadar zaman
sadece seni bekleyerek
yaşamışım.
Ne şehirler, ne denizler,
ne de yıllar
silebilir içimdeki bu yangını.
Çünkü özlem,
aşkın en derin hali…
Ve ben,
o derinliğin dibindeyim,
hâlâ senin adınla nefes alıyorum.
.....

Murat ince seni sevmek fon,la