Özlemek Şiiri - Zeki Dengiz

ÖZLEMEK

Bugünkü yokluğun, içime sinmedi inan.
Ne yemek yiyebildim, ne de düşünebildim başka şey senden.
Senin oturduğun yere oturdum, aradım birkaç dem.
Olmadı.

Ne sesini duyabildim ne de yokluğunu kabul edebildim, inan.
Bu kadar vurulur mu yalnızlıkla insan,
Bu kadar olur mu be gülüm?
Kaçamazsın ki, bulurum nereye saklansan.
Yeter ki gelmesin ölüm.
Ne yaparsın, nereye kadar bu zulüm?
Bu kadar yürekten vurulur mu insan, be gülüm?

Tek saçlarındı ellerime doladığım,
Öpüp okşadığım sana ait tek hatıra.
Bir uçtan bir uca başladım okşamaya,
Sonunda sen yoktun.
Sonra bir hüzün çöktü, yalnızlık yağdı her yanıma.
Bu hüzün yağmurunda, sessiz ve şuursuz,
Atmışım kendimi kapına.

Ne kadar bekledim bilmem amma,
Bir asır gibi geldi.
Sonra pencereden bir ışık yüz,
Yüz yıllık karanlığı deldi.
Bir gülüş gördüm ki,
Kamaşan sadece gözlerim değil.
Bulutlar darmadağın,
Zulmet yedi kat yere indi.

Bir çift bakış bu kadar mı pahalı olur,
İnan, bilmezdim.
Senin olmazsa billahi,
Bir adım bile gitmezdim.
Hani diyeceksin ki, zor oluyorsa gelme.
Aksine, çok kolay olsaydı,
Zaten gelmezdim.

Aşk dediğin, dertlerin nazmı,
Ayrılık acısının nesridir zaten.
Aşkı aşk yapan sevenin azmi,
Sevilenin hasretidir zaten.