Özlem Yanılsamaları I Şiiri - Berkay Baran

Belki de bu sonuncudur diye niyetlendiğim,
Tepenin ardında ovaya doğru yürüyorum.
Güneş keskin sarısını toprağın gerdanına vuruyor,
Gökyüzünde tek bulut dahi yok.

İçimde yağmur korkusu, sağımda bir çeşme;
Suya düşmüş omuzlarım, güneş yakmış ceketimi.
Yağmur sanmışım göğsümü ıslatan teri,
Zira insan, en çok neyi özlediyse ona yorar her esintiyi.
Uzun zamandır hiçbir şey bilmiyordum.
Hiçbir şey bilmemenin verdiği küstahlık
Tanrıyı bile hoşnut etmemiş anlaşılan.
Yekten sadece bir adet verildi bana sonradan;
Şimdi iki kızgın demir destekli omuzlarımdan.

Bilirim düşse yakarsın,
Bilirim düşmez...
Zira insan, en çok neyi özlediyse ona yorar her esintiyi.