Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

kilitlesen de tüm kapıları
gideceğim biliyorsun
yıkıldı kalbimin duvarları.

aç kalbini, çıkmalıyım!

Farid Ferjad çalıyor,
büyüleniyorum...

bütün yapraklarını
döküyor hüzün ağacın.

Kaybolmak kendi yalnızlığında
Ve bir suyun akışını izlemek kadar edilgen olmak
Hayatta

Ya da kendi yalnızlığına ortak etmek diğer insanları

Rüyalarda tutmak bir oğlanın elini
Sıcaklığını duymak
Ve, her gün yaşamınla
Sadık olmak ona

Sonra, ondan kaçmak

Hüznün çiçekleri hep sarıdır bebeğim
Nedense hep sarı yakıştırılır hüzne

Mavisi, yeşili, moru yok mudur hüznün

Yapayalnız

herkesin kendine özgü bir hikayesi vardır hayatta
benim payıma sonu hiç gelmeyen masallar düştü

herkesin mutlaka bir kavgası da vardır hayatla
bana da, kazma kürek savaşmak düştü...

seni yazıyordum,
ama şiirimi kaydedemedim..,
yok oldu,
sistem dondu.
bu şiirin adı da,
yok şiir olsun!

Bir Kelebek gibi hafızasız yaşıyorum kaç zamandır

Bir zamanlar ana rahmi gibi içine gömüldüğüm kozamın,
Asıl cehennemim olduğunu unutmak için

Özlem SABA

Gözleriyle tanıdı acıyı
Dudaklarıyla
Diliyle tanıdı

Sonra
Elleriyle tanıdı acıyı

niçin en güzel sözler sevgiliye söylenir,
sevgili midir o sevginin mimarı?!

sevmek bir erdemse eğer,
benimdir o erdemin sultanı..