Özledim Şiiri - Halil Kumcu

İçim alev alev, içim kor yangın,
Yokluğun, ruhuma dar bir cehennem.
Bittiğim, tükendiğim yer senin yüreğin;
Dön artık, neredeysen dön bir tanem.

Sensizlik, içinde kaybolduğum koca bir boşluk,
Özlemin, bir kurşun gibi oturdu içime.
Hâlâ üstüm başım, anılarım sen kokuyor;
İnan, bıçak gibi saplandın her gece kalbime.

Ruhum seninle yeniden hayat buldu,
Gözlerine esir düştüm, başka yol bilmem.
Öyle derin, öyle çok özlemişim ki seni;
İsminin her harfi benliğimde tek bir kalem.

Özledim, özledim işte; saklamam artık,
Yüzün, bir bahar yeli gibi eser gönlümde.
Gelince dinecek fırtınam, bitecek dertlerim;
Zira gurbet, senin olmadığın her yerde.

Hangi kapıyı çalsam, hasretin çıkar karşıma,
Senden gayrısını görmez, kör olur gözlerim.
Bir ömür adanmışken senin her bir bakışına;
Ben seni, seninle bile olsa yine de özlerim.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yokluğun, en kalabalık caddede bile omzuma çöken ıssızlıktır.
•Adını her andığımda içimde bir tren kalkıyor, varacağı yer hep hüzün.
•Sensizlik, duvara çarpıp geri dönen bir çığlık gibi çoğalıyor içimde.
•Gözlerin yoksa gökyüzü mavi değil, sadece uzak.
•Aşk dediğin biraz yangın, biraz sürgün, biraz da inadına bekleyiştir.

25 Aralık 2019 / Çarşamba / Bartın