Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Bahardan güvenme bülünçlerine,
Kış gelmeden sayı bilinmez imiş,
Dostum bak çatmadan çingen çingene,
Kasnak boğaza dar geçmezmiş derler..

İnsan yüze değil baka özüne,

VATANDAŞ

Siyasiler sözde hepsi halktanmış,
Yersen benimle de aynı saftanmış,
Aynı gemide, hem aynı kattanmış,
Saf yerine konmuş kul mu vatandaş,

*VATANDAŞ RECEP*

Ödünç alır ister geri veremez,
İçi içini yer, bir şey diyemez,
Nasip, kader der, hep sineye çeker,
Gözü yaş olsa da, vatandaş RECEP..

Sular akar, bendin yıkar, aynı durmaz her şey yolunu bulur,
Zaman ilaç değil, sandıkca hatırlatır acı doğurur,
Yandıklarınla, isyanlarınla, utanmaz arsız
olanlarla,
İnsan sınar, her bir şeyden emin olur, böylelikle güçlü olur

Terk eyledim gönlümün muradını,
Unuttum neydi ki kimim adımı,
Kışa çektin, baharımı yazımı,
Ben sineme çeke çeke vazgeçtim,
Vazgeçtim yar senden bile vazgeçtim.

Vekilim sesimiz meclisten duysun,
Ucuz değil de yemek bizden olsun,
Yeterki fukara aklına gelsin,
Geçmeden vakıt hak yerini bulsun.

Bu dünyanın elbet ötesi de var,

Saksı olur bir karış çiçek kurur,
Suçlanır üzülür, içimiz acır,
Zalim orman yakar kökünden kazır,
Taş yürekler duymaz bağlamış nasır.

İncinmesin aman bir tek karınca,

Muhabbetin özü sanma ki kelam,
Dost meclisinde birdir, can ile canan,
Hamuş olur, yüreği aşk ile dolan,
Hal bilmez ile selamı kestim vesselam,

Yerden keser ayağın, şan ile makam,

Beni öz sevgisinden var edenim;
Su verme biraz ben bulut bekleyim,
Biraz yaşayayım biraz öleyim,
Kaybetmeden değer nasıl bileyim?

Acıların tortusunda demimiz,

VUR ABALIYA

Haşmet su karışsın pişmiş aşına,
Çok zahmetli oldun, halkın başına,
Düşünme kim çeker, diye boşuna,
Ver ABALIYA sen, derde alışsın..!