Oysa Şiiri - Alan Adam

Oysa biz doğduğumuzda yeryüzünün
Her bir karışı toprağı paylaşılmıştı:
Fethedilecek bakir topraklar kalmamıştı.
Kutuplar bile parsellenmiş;
Atalarımızın bize mirası vatan ve yüreklerimiz dört parçaydı artık…
Önce devletler; sonra, mirler, nübela, derebeyleri, lordlar, asiller ve yeni yetme baronlar…
Hammadde imişiz biz, bunu da sonradan öğrendik.
Altında yatacak iki metrekarelik toprak kalmamıştı, kendimizin diyebileceğimiz…
Gözlerimizin acı yaşlarını içimize akıtmak dışında,
yapacak çok şeyimiz, adamakıllı planlarımız da yoktu, doğrusu…

Kederliydik ve zorlukla sürüyorduk ayaklarımızı.
Rüzgar, yarların aradında uluyordu durmadan.
İncecik dumanlar yükseliyordu, tezek yakılan bacalardan…
Artık, sessizce ağlıyorduk.
Ve başladığımız hiç bir işi bitiremiyorduk…
Ekmeğin kokusunu alamıyor, gülmüyorduk mesela…
Oysa ne büyük umutlarımız vardı, içimizi kaplayan.
Dünyayı değil belki, ancak hayatımızın hiç değilse bir kısmını değiştiririz, diyorduk…
İnsan, kıtlıkta nasıl çavdar ekmeğinden bıkarsa,
Biz de öylesine bıkmıştık bohem ve gayesiz yaşamaktan...

Bahar, dağların öteki yanına geçmişti artık…
Kış, mavi bulutların önüne katılmıştı.
Gençliğimizin ilk ilkbaharıydı bu.
Ve baharı arkada bırakmıştık;
Kırlangıç seslerinin yerini, aç kurt ulumaları almıştı.
Oysa, hala çocuktu yüreklerimiz.

Saçlarımız karma karış,
Ve yüzlerimizde geniş bir gülümseme izi.
Ah, bakışlarımızla öldürebilseydik tüm yetişkin kötülükleri…
Bir bahar akşamının leylak renkli aydınlığında,
Yüreklerimizin yarısını bırakmıştık…
Artık ayrılıyoruz.
Bahtın açık olsun.
Güle güle sevdiğim!.
Hoşça kal annem; hoşça kal babam; çocukluğum…İlk sevgim.
Kaybettik, hayat denen harbi…
Hoşça kal, hayat!