Oysa Şiiri - Alan Adam

Oysa biz doğduğumuzda yeryüzünün
Her karışı toprağı paylaşılmıştı:
Fethedilecek bakir topraklar kalmamıştı artık. Kutuplar bile parsellenmiş; atalarımızın bize mirası vatan ve yüreklerimiz dört parçaya bölünmüştü…
Önce devletler, sonra, mirler, nübela, derebeyleri, lordlar, asiller ve yeni yetme baronlar…
Biz, ancak hammadde imişiz, sonradan öğrendik bunu.
Altında yatacak iki metrekarelik toprak bile kalmamıştı, kendimizin diyebileceğimiz…
Gözlerimizin acı yaşlarını içimize akıtmak dışında
yapacak çok şeyimiz, adamakıllı planlarımız da yoktu, doğrusu…
Kederliydik ve zorlukla sürüyorduk ayaklarımızı.
Rüzgar, yarların aradında uluyordu durmadan.
İncecik dumanlar yükseliyordu, tezek yakılan bacalardan…
Artık, sessizce ağlıyorduk
Ve başladığımız hiç bir işi bitiremiyorduk…
Ekmeğin kokusunu alamıyor, gülmüyorduk mesela…
Oysa ne büyük umutlarımız vardı, içimizi kaplayan.
Dünyayı değil belki ancak hayatımızın hiç değilse bir kısmını değiştirirz, diyorduk…
İnsan, kıtlıkta nasıl çavdar ekmeğinden bıkarsa,
Biz de öylesine bıkmıştık bohem, gayesiz yaşamaktan...
Bahar, dağların öteki yanına geçmişti artık…
Kış, mavi bulutların önüne katılmıştı.
Gençliğimizin ilk ilkbaharıydı bu.
Ve baharı arkada bırakmıştık; kırlangıç seslerinin yerini, aç kurt ulumaları almıştı.
Oysa hala çocuktu yüreklerimiz,
Saçlarımız karma karış,
Ve yüzlerimizde geniş bir gülümseme izi.
Ah, bakışlarımızla öldürebilseydik tüm yetişkin kötülükleri…
Yüreklerimizin yarısını orada bırakmıştık.
Bir bahar akşamının leylak renkli aydınlığında.
Artık ayrılıyoruz. Bahtın açık olsun. Güle güle sevdiğim!.
Hoşça kal annem; hoşça kal babam; çocukluğum…İlk sevgim.
Kaybettik, hayat denen harbi…
Hoşça kal, hayat!